Derinlerde bir inci parçası
Koca okyanuslarda bakir bir ada
İlk defa duyduğum yağmur sonrası toprak kokusu
Kalbimin tahtının eşsiz sahibi
Hissetmek namümkün gözlerin olmadan seni

Yaşamak soluksuzca…
Tahammülü imkansız
Nefes sensen
Ve yoksan…

Gördüm hep insanı insan yapanı. Gördüm herkesin harcına katılanı. Ağlayanı gördüm. Sonra aynada kendimi gördüm. El ele dolaşan çiftlerde kendi suretim vardı. Deniz kenarında oturmuş hayata isyan ederken duydum kendi sesimi.

Gördüm hep insanları, birbirinden farklı olmayanları. İnsanı insan yapan aynılıkları. Yaşıyoruz her birimiz aynı anları, anıları. Gel gör ki her birimizde zaman, mekan farklı. Suretler farklı, hisler aynı.

Yaşıyoruz seninle aslında aynı aşkı. Sadece karşımızda gördüklerimiz farklı. Tutuyoruz gidenin arkasından aynı yası. Sen belki karanlık bir evin odasında, ben kadehin son damlasında.

İnsanı insan yapanı yaşadım bu bedende binlerce yılda. Aynada baktığımda gördüğüm yüzler aslında tek bir vücutta.

Kendi anlatmıştı o uzaktan kumandalı kırmızı arabayı. Çocuksu heyecanıyla nasılda oyuncakçının vitrinine bakakaldığını. Alınmıştı en sonunda o oyuncak araba. İşte beni de o oyuncak araba gibi istedi. Sonum da o araba gibi oldu.

Ne kadar oldu gideli hatırlamıyorum. Zaman onunlayken zamanmış benim için. Saatler onunlayken hızlıymış. O da böyle diyordu. Ama yalanmış. Kendi saatindeki pil bitmişti. O da benimkileri alıp gitti.

Düşünmemek için onu, kendimi hep bir şeylerle oyalamaya çalışıyorum. Televizyon hep açık, hiç seyretmediğim halde belki oyalar beni diyorum. Belki unutturur onu bana. Olmuyor. Kitaplıktan elime alıyorum bir kitabı. Okusam belki geçer zaman, okumak unutturur insana gerçek dünyayı. Okumak bir başkasının dünyasında, hayallerinde gezinmek gibidir, diyorum. Çevirdiğim her sayfada o karşıma çıkıyor.

Uzaklaşmalıyım ondan. Evet, evet. Çıkıp biraz dolaşmak iyi gelebilir belki kafamdaki sesleri susturmaya.

Giyinip evden çıkıyorum sonra. Kendi başıma. Sanki bu sokaklarda daha önce hiç kendi başıma yürümemiş gibiyim. Hiçbir ayrıntısını hatırlayamıyorum zaten sokakların. Onunlayken ondan başka bir şeye baktığım yoktu çünkü benim. Bizim buralar sessizdir. Büyük şehirlerin insanların aklına getirdiği o ürkütücü kalabalığından, isyankarlığından uzak, hayata veda etmeye hazır insanların memleketidir. Ölüm sessizliği gibi… Evden dışarı çıkmamam burada hiç de garip karşılanmıyordu. Çünkü hemen hemen herkesin “dışarı”dan anladığı açık camlar önünde çay yudumlamak, uzun uzun ve boş boş gökyüzünü ya da sokağı seyretmekti. Size baktıklarını düşünseniz de bir süre sonra anlardınız aslında baktıkları siz değildiğiniz. Çoğu burada çürütmüştü hayatını. Bu sokaklarla beraber yaşlanmışlardı. Belki bu boş sokaklardan başka, geçmişlerinden kalan bir şey yoktu. Size değil kendilerine bakıyorlardı aslında. Sizi değil kendilerini görüyorlardı.

Ondan kalmıştı bu bana. İnsanların neler hissedebileceğini anlamaya çalışırdı hep. Her zaman çok duyarlıydı dünyaya, insanlara. Yani en azından öyle görünüyordu, bunu şimdi anlıyorum. Çünkü bir insan azıcık bile olsa birisini anlamaya çalışsaydı eğer, ben şu an bunları anlatmıyor olurdum sanırım sana.

Evden çıktım ama ondan çıkamadım. Her neyse… Sahile doğru gitmek birazcık da olsa iyi geldi bana. Çocukluğumdan beri hep denizi görerek büyüdüm ben. Denizi görerek büyümenin ne demek olduğunu bilenler bilir. İnsan ondan uzak kalınca anlar çoğu zaman değerini. Bir çıkış noktasıdır deniz. Belki de kaçıp, sığınabileceğiniz tek yer. Boğazınız düğümlenip nefes alamdığınız zamanlarda içinize dolan tertemiz havadır.

Deniz bana hep lise yıllarımı hatırlatır. Okulu asmak denizdi bizim için o zamanlar. Koşa koşa, soluksuz geldiğimiz yerdi sahiller. Bilir insan eğer denizi iyi tanımışsa onun sonsuz soluk verdiğini.

Gel artık, dön, yetti bak, diyorum. Sesim ulaşmıyor sana. Yankılanıyor bu boş evin her duvarında. Çığlıklarımı duymuyorsun, gittiğin yer benden çok uzak.

Hayalin gözlerimin önünde. Asık suratlı hayalin, üzgün hayalin… Hadi biraz gül, diyorum. Seni böyle görmeye alışık değilim. Bana içimi ısıtan gülüşünle can ver, diyorum. Olmuyor, gülmüyorsun. Gülüşlerin artık bana yasak.

Ne kadar sevmesen de artık, sevdim bir kere seni. Vazgeç diyorsun. Vazgeçmek öyle kolay değil. Hem sevdiğin yok diye sevmekten vazgeçebiliyorsan eğer, o vazgeçtiğin zaten “sevmek” değildir ki. Dört yanı parmaklık kalbimin, ben kendi içimde tutsak.

Ve yine yağmur yağıyor gökten boşanırcasına, yokluğundaki her gün gibi. Ama bir tek gözlerim ıslak.

Zamansızlığımda

Geçtim aşkın zalimane sınavlarından, tekrar yapmadan. Kurtuldu tutsak kalbim prangalardan. Bu bendeki bir çöl ahusu için yollara düşüren aşklardan.

Ah bir bilsen dünyam olduğunu, sensiz dünyamın dar olduğunu. Sensizliğin yaman olduğunu…

Şimdi yanımdasın ya akıyor zaman. Yanımdasın ya dans ediyor akreple yelkovan. Sevmek seni; gözlerine bakarak, kokunu kokuma katarak, her gün yeni baştan.

Artık hayallerindeyim gelecek ve bize cenneti vaad eden zamanların. Çünkü zaman gönülleriyle aşkı büyütüp gerçek aşk yapanların.

Cümlelerimin ahengi,
En vurucu kelimelerimin
Büyük harfisin.

Gözlerin noktalarım,
Gülüşün virgüllerimdir,
Aşka devam ettiren.

Duyguların kaynağı
Paragraflarımsın,
Coşkuyla biten.

Bazen gözlerinle,
Yağmurlu yazılarımın
Hüznüsün.

Girişimsin…
Gelişmemsin…
Sonuçta aşk sensin!

Doğum gününde parlak kaplı hediyeler… Bir an önce hediyelerini açmak için bekleyen sabırsız çocuk… Çocuk oldum mahrumluğundan. Sabredilemeyen vuslatımsın.

Oltanın ucundaki balık çırpınır ya hani… Bekler ki tekrar kavuşsun suya. Umar ki bir el alacak, yardım edecek ona. Sensizliğin ortasında ümidim bitmişken can veren cananımsın.

Şu kalp olmuş volkan… Yokluğun kavurur, kül ederken, alev alev fışkırıp taşan sevdamsın, her daim küllerinden doğan.

Seni sana benden anlatmak, aşkı anlatmaktır. Şu bedeni aşık yapan sensin.

Mevcudiyetimin mecburiyetisin.

Ufacık bir kalptir benimkisi. Çok hızlı çarpar kimi zaman, çıkıverecekmiş gibi yerinden.

Evsiz, barksız, yapayalnız bir kalp… Sokaklarda atar. Kah mehtaplı bir gecede denizin en dibinde, kah ince ince kar yağarken bir sokak lambasının altında…

Uykuya dalan pusuda bir kalptir benimkisi. Dalıverdim mi uykuya gidecek sanırımyanımdan beni hülyalardan hülyalara salan.

Hülyalarda bir kalptir şuracığımda atan. Güneşli mutlu bir ilkbahar öğleden sonrasında, kocaman gülümsemelerle dolu, aklında hiçbir dert olmayan…

Sessiz bir kalptir benimkisi. Lal olur konuşmaz çoğu zaman. “Hadi beni sev, beni daha çok sev.” der gibi bakan. “Dur gitme, sen de gidersen iyice koparım bu dünyadan.” demek istesede korkan.

Çekingen bir kalptir benimkisi. Acı dolu gözler üzerinde, evsiz, barksız sokaklarda atan bir kalp.